Wreck this blog

Oef

2012-02-02T11:29:00.001+01:00

Carelessly. Now.

Nu???

Nu.

Helder.

Slaapie

2011-12-26T10:02:00.002+01:00

Boek moest mee naar bed. Bijzonder zo’n nieuwe slaapie. Doe je normaal gesproken niet.

Of Boek tussen ons in mocht, vroeg ik aan man.
‘Wegwezen’, was het antwoord. ‘Word ik straks wakker met een afdruk van zo’n
kliedertekening op m’n voorhoofd.'

Boek moest dus aan mijn kant, onder het kussen.

En dat was het dan. Een mooier verhaal valt er niet van te maken. Boek snurkte niet,
woelde niet, praatte niet in z’n slaap. Boek was rustig. Boek was een saaie bedpartner.

Man had gelijk: wegwezen.

Gaaaaaaaaap

2011-11-29T18:02:00.001+01:00

Doe mij meer van dit soort slaapopdrachten!

Mijn innerlijke vijfvingerige luiaard wordt er heel gelukkig van :-)

Welterusten

2011-11-21T23:37:00.002+01:00

Voor mensen met slechte ogen: de volgende opdracht is (vrij vertaald) 'Slaap met boek'.

Nou, dat doen we dan maar.

Welterusten

Antipiticutulair

2011-11-21T23:18:00.006+01:00

Nee mensen, dit is geen recalcitrantie. Geen ‘fuck de opdracht mentaliteit’. Ik heb écht een non stop line gecreate. Hoe? Door de zijkanten en het kaft van Boek ook te gebruiken. Gewoon een kwestie van rondjes maken. Buitenkant van Boek heeft nu dus ook streepjes. Echt een opknapper.

Misschien toch wel een beetje recalcitrant.

Antipiticutulair, noemt mijn vader dat. (Even oefenen: anti – piti – cutu – lair.) Zelf bedacht woord. Vindt hij leuk. Hij houdt er zo zijn eigen taaltje op na. Een legging noemt hij ‘leggi’, National Geographic heet ‘National Geograffiti’ en Ivo Niehe gaat bij ons in de familie door het leven als ‘Ivan Nieve’. Ernstig? Neu, we lachen ons dood. En het mooie is: er komen regelmatig nieuwe woorden bij.

Toch staat antipiticutulair bij mij al jaren op nummer 1. Prachtig woord! Kregen mijn broers en ik vroeger met grote regelmaat om de oren; het anitpiticutulairisme vierde zo nu en dan hoogtijdagen in huize De Ruiter. Dat kon toen nog zo lekker. Fijn een dagje antipiticutulair zijn. Gekke bek trekken als antwoord op alle vragen, zakken vol chocotofs wegkauwen met je splinternieuwe blokjesbeugel, tijdens het Paasetentje keihard Guns N’ Roses opzetten, en als moeders je erop uit stuurde voor een zak eigenheimers en een pak spinazie doodleuk met diepvriespatat en boontjes thuiskomen.

Heerlijk…

Ben ik nog steeds antipiticutulair?

Moet dat?

Wil ik dat?

Tja, het mag allemaal wel wat antipiticutulairder, vind ik. Tuurlijk, ik heb nog van die piepkleine antipiti-momentjes, maar de rest is toch een vrij serieuze aangelegenheid hoor. En daar geef ik natuurlijk - met alle liefde - de rest vande wereld de schuld van. Ben je tegendraads, dan ben je lastig. Doe je niet mee met de rest, dan lacht die rest je uit. Eigenwijs? Strontvervelend! Ga je met je revolutionaire anti-piti-plannen flink op je bek, dan is dat een heugelijk feit voor alle schijtlijsters in deze wereld.

Ik denk: een goeie antipiticutulairist is moeilijk op waarde te schatten.

Laten we daar alsjeblieft iets aan doen. Antipiticutulair zijn is namelijk zo verschrikkelijk leuk! (Vraag maar aan m’n vader)

Lijn?

2011-11-21T10:38:00.002+01:00

Is het eigenlijk wel een lijn, vraag ik me af.

Was een lijn niet iets rechts?

Of kan een kronkel ook een lijn zijn?

Daar moeten de beta's maar antwoord op geven.

Ik ben een alfavrouwtje.

Ik doe alleen maar letters.

Nonstop is-ie in elk geval.

Dat dan weer wel.

2011-11-16T23:36:00.005+01:00

Lieve fans,

We gaan weer los hoor!

Deze week nog berichten over onze laatste sloopervaringen...

Tot dan!

Karin & Ellen

Lijn

2010-10-04T15:43:00.003+02:00

Hmmm

2010-10-04T15:35:00.003+02:00

We moesten kauwen van Keri.

En ik was wel een beetje jaloers op Ellen.
Want Ellen heeft Zena om haar sloopwerk lekker aan uit te besteden.

Ik heb geen diertjes, dus mocht het helemaal zelf doen.

Nu was ik ook even met vakantie.

Maar de vertraging komt vooral door het vooruitzicht.

Want zie, ik ben een lekkerbek.

Er zijn maar weinig dingen die ik niet lust.

Maar papier?

Gadverdamme.

Gelukkig mogen we de opdrachten ruim interpreteren.

Dus ik heb er jam op gesmeerd.

Werd-ie iets minder vies van.

Misschien een goed idee voor een volgend project:

een boek van snoeppapier.

Mij lijkt het wel wat.

Slopers United!

2010-09-21T19:05:00.008+02:00

In een vorige blog zei ik het al: soms kun je dingen maar beter uitbesteden. En omdat hond Zena deze week al flink heeft gechewd op ons meubilair, is deze opdracht geheel voor haar.

Doet ze niet moeilijk over.
Twee keer flink happen en weg is het.

Simpel.

Jammie!

2010-09-17T20:14:00.003+02:00

Hier is 'ie dan: een kakelverse opdracht.
'Chew on this'
Lekkerrrr!

De kleine hoekjes

2010-09-14T18:38:00.008+02:00

Ik heb een prachtige tekening in Boek gemaakt met de prittstift.
Resultaat: je ziet er geen bal van.
Alleen als je héél goed kijkt. En boek in het licht houdt.

Dat doet me denken aan een gedichtje van Alieke.
Het begint zo:
'Geluk zit in een klein hoekje
Je kijkt er zo over heen'

Alieke is één van de meiden die ik onlangs schrijfcursus heb gegeven. Ze woont in Asja, een anonieme opvang voor meiden die op de vlucht zijn voor hun loverboy.

Samen met een fotograaf wilde ik werken aan de dromen van deze meiden. 'Droom op je eigen manier, zo klein en zo groot als je wilt', zeiden we tegen ze. 'In jouw dromen is alles mogelijk. Schrijf je dromen op en fotografeer ze. Laat ze zien aan jezelf en aan de rest van de wereld.'

Zoiets maakt best veel los.
Nadenken over je dromen als je leven al zo beschadigd is, valt niet mee.
Het doet je beseffen wat je hebt gemist.
En dat wat je wilt soms zo ongelooflijk ver weg is.

Alieke slaat met haar gedichtje de spijker op z'n kop. Zij en haar huisgenoten moeten hun geluk inderdaad in de kleine hoekjes zoeken. Want: hoe groot is je wereld als je anoniem door het leven moet, verscholen in een vreemde stad, iedere dag bang om te worden gevonden... Hoeveel dromen heb je nog als je jarenlang misbruikt en uitgebuit bent? Is geluk dan nog te vinden?
'Ja', zegt Alieke, 'in de kleine hoekjes, maar je moet wel goed kijken.'

Alieke is in mijn ogen een inspiratie voor anderen. Ondanks haar situatie is ze in staat om schoonheid te zien: in de rups op haar foto, die ze pas ontdekte nadat de foto was ontwikkeld.
Die rups zit verstopt in dat 'kleine hoekje'.
Je ziet 'm pas als je goed kijkt.

'De rups wordt een mooie vlinder', zegt Alieke. 'Hij transformeert. Net als ik.'

(Mooi: binnenkort verschijnt er een boekje met daarin de dromen van de meiden van Asja.)

Let's stick together

2010-09-10T18:43:00.003+02:00

Jippie!

We mochten weer lekker knutselen.

Dat was leuk van Keri.

Ik ben niet zo'n tekenaar.

Een schrijver ben ik wel.

Ben gek op teksten.

Vroeger al,

kalkte ik hele songteksten in mijn agenda.

Of: op de muur (sorry, pa en ma).

Of: op de tafel op school (sorry, school).

Of: nou ja, je snapt het idee.

Eigenlijk is er niks veranderd.

Wat voor lijm het moest zijn, zei Keri er niet bij.

Het werd glitterlijm in twee kekke kleurtjes.

In paars THIS IS IT.

Niet omdat ik fan ben van Michael Jackson,

maar omdat-ie zo simpel, en zo waar is.

Een van mijn vele manco's:

Ik vergeet het moment nog wel eens.

Zit ik te malen om iets wat er niet is,

vergeet ik al die dingen die er wél zijn.

Boven mijn bureau hangt een kaart met de tekst:

'Hé, nu zie ik het ook. Het is al perfect.'

Zoiets dus.

Dit is het. Dit is nu.

Doe het ermee.

In groen een tekst van Natasha Bedingfield.

IJ-zer-sterk nummer.

Over dat je niet weet hoe je boek eindigt.

Het moet nog geschreven worden.

Maar elke dag is een lege bladzijde.

Wat komt erop?

Zeg het maar.

En ondertussen:

Drench yourself in words unspoken

Live your life with arms wide open

.... ik zei het al.

Eigenlijk is er niks veranderd.

Lekker plakkerig

2010-09-06T09:17:00.001+02:00

Bring on the sticky content.

Yeah baby!

Le Mirage

2010-08-31T21:07:00.007+02:00

Kijk, sommige dingen kun je maar beter uitbesteden.
En omdat vliegtuigje vouwen niet echt mijn 'ding' is, besluit ik manlief te vragen.

Rats! Pagina uit Boek en, hup, naar man. 'Kun jij...?'
Tuurlijk kan hij dat!
Vol concentratie wordt er gevouwen.
'Wat wordt het?'
'Een Mirage'
'Ah, natuurlijk' (nooit van gehoord)

Man vouwt onverstoorbaar verder.
'Is lang geleden zeker?'
'Huh?'
'Lang geleden' Ik wijs richting het papier in zijn handen 'dat je zo'n vliegtuigje hebt gevouwen'
Man haalt schouders op. 'Neu, doe ik iedere dag. Op m'n werk'
'Ah'

Leergierig kijk ik toe. Man lijkt natuurtalent.
Nog even de achterspoiler en klaar.
'Zo', zegt man. 'Klaar'
'Ah', knik ik zachtjes. Dat was het dan. Levert geen spectaculaire blog op, bedenk ik me ineens. Er moet meer uit te halen zijn, lijkt me. En daarom:
'Goh, hoe eh... hoe voelt dat nou?'
Manlief snapt me niet. 'Wat bedoel je?'
'Nou gewoon, dat je een vliegtuigje mag vouwen van een pagina uit Boek.'
Man kijk me met grote ogen aan. Zijn linkermondhoek begint te trekken.
'Ja, ik eh bedoel... He, je sloopt een boek. Normaal gesproken doe je zo iets niet. Dus eh... hoe voelt dat nou? Voel je iets?'
'Wat denk je nou zelf?', verzucht man en hij geeft Vliegtuigje een slinger.

En dat was het dan.
Meer kan ik er niet van maken. Snorrie.

Vliegen!!!!!!!!!

2010-08-29T18:16:00.003+02:00

Hoera!

Eindelijk weer een lekker vrolijk opdrachtje.

Een vliegtuigje vouwen!

Geen gedoe met nadenken en zo.

Nou was ik eigenlijk stomtoevallig aan het origamiën geslagen.

Het slechte weer brengt de knutseldoos in mij naar boven.

Ik heb zelfs kekke vouwblaadjes gekocht.

Dubbelzijdig!

Tweekleurig!

En dit alles in een winkel waar ik nog niet zo heel lang geleden

nog niet dood gevonden wilde worden.

Maar goed, na een slinger met kraanvogeltjes is zo'n vliegtuigje natuurlijk peanuts.

De echte uitdaging zit 'm in het fatsoenlijk laten vliegen.

Ach ja.

Gelukkig hebben we meer verstand van schrijven.

Origami

2010-08-23T20:22:00.001+02:00

Nieuwe opdracht: vliegtuigje vouwen.
WAUW!

Toeval

2010-08-23T18:36:00.004+02:00

Ik lees geen kranten.
Althans, niet in papieren vorm.
Het ging me een beetje te ver om mijn laptop in Boek te lijmen.
Vandaar: een artikel uit Intermediair.

Gaat over toeval.
Ik ben gek op toeval.
Het leven kan mij niet toevallig genoeg zijn.
Mooi man, al die onverwachte bruikbare vondsten.
Maakt het leven een beetje spannend.

Bij toeval je grootste talent ontdekken of een vette uitvinding doen; dat soort werk.
Om van te smullen!

Maarrr... voor een persoon die dol is op toeval, maak ik er verrekte weinig gebruik van. Bijna alles in mijn leven ligt stevig aan de ketting. Agenda stampvol, lekkere strakke planning, weinig (lees: geen) plek voor verrassingen. Ik weet het: ik schreef er al eerder - vol berouw - over op dit weblog, maar er is nog geen zak veranderd.

Lekker sneu, vind ik zelf.
Ik hoor je denken: Ben je sneu als je iedere keer in hetzelfde cirkeltje rondbaggert?
Ik vind van wel. Mensen die iedere dag nieuwe avonturen beleven, de wereld rondreizen, de wind achterna gaan... die zijn pas cool! Zij halen eruit wat erin zit, beheren geen loodzware agenda's, laten zich niet leiden door 'ja maars...'. Ze surfen door het leven, drinken dan weer een tequila, dan weer een wodka.

Zij laten hun leven over aan het toeval.

Die nasty bastards! Waarom zij wel en ik niet?
(Bah, dit is weer zo'n blog waarvan je gaat nadenken. Doe mij maar een lekker ongecompliceerd 'hak-met-mes-stukje'. Maar goed, nu ik toch bezig ben, maak ik het af ook. Je kunt tenslotte niet iedere dag met je mes staan te zwaaien...)

Nasty bastards; zíj doen wat ík wil!

Waarom?
Wat mankeert mij?
Ben ik te laf?
Heb ik sleur nodig?
Ben ik besmet met het geraniumsyndroom?

Nee toch? Oh mijn god, nee!
Is daar iets mis mee dan?, hoor ik je vragen.
Nou misschien niet, maar... pfff... Nee! Nee! NEE! Ik wil het niet!
Ik wil onverwachte acties! Niet weten wat de morgen mij brengt. Nieuwe handen schudden, mijn agenda in de fik steken, visjes bakken boven het kampvuur. Verhaaltjes typen op het strand, in het bos, in de kroeg. Ik wil schaamluizen opdoen in Italië, schurft in India en voetschimmel in Zuid-Afrika.

Ik wil toeval!

Maar hoe doe ik dat?
Rustig aan, dacht ik zo. Manlief schrikt zich een ongeluk als ik vandaag met al mijn plannen van start ga.
Ik begin dus klein. Zoiets kan al met een dobbelsteen, staat in Intermediair. Gewoon een vraag stellen, zes verschillende opties bedenken en dobbelen maar.

Komt 'ie:

Wat ga ik morgen eten?
1. Gehaktballen
2. Vis
3. Slakken
4. Stoofschotel
5. Kikkerbilletjes
6. Vegetarische pasta

Dobbelsteen zoeken... (altijd pleite die dingen)
Gooien...

1!
Gehaktballen!!!

Jeuj! Ik vóel het: mijn leven is weer spannend!
Toeval, here I come!

Krant

2010-08-23T13:55:00.002+02:00

Zoooo!

Wat was ze kwaad he, die El.

Dat waren heel wat oude koeien.

Allemaal in de gehaktmolen d'rmee.

Maar goed.

Ik was met die krant aan de gang.

En ik lees er dus heel veel.

Maar je weet wel:

allemaal slecht nieuws.

Oorlog, dood, verderf, ellende.

Geen zin in.

Ik ben meer van de leukigheidjes.

'Waarom moet alles altijd leuk zijn',

vroeg iemand me een keer.

Tsja.

Waarom niet?

Nou ja, ik weet heus wel dat het niet kan.

Maar je kunt er naar streven toch?

Daarom voor jullie.

Gezellige, lieve, kleurige en geurige bad-bruis-ballen.

Omdat er al genoeg ellende op de wereld is.

Peace man!

Achterstallig onderhoud

2010-08-18T19:36:00.005+02:00

Tja...
een pagina van Boek in elkaar rammen als je really angry bent, is lekker bedacht.
In de uitvoering is het een heel ander verhaal.

Sta je eindelijk eens flink te 'godverdommen', heb je Boek niet bij je.
Nergens te bekennen.
Is Boek op zo'n moment wél in de buurt, dan vergeet je Boek.
Komt door de razernij; tast je geheugen aan.

Conclusie: wordt niks.

Gelukkig ben ik heel erg goed in achterstallig onderhoud.
Oftewel: really angry worden om dingen die volgens de wet al lang zijn verjaard.
Ouwe koeien, zo je wilt.

En dus ben ik er even fijntjes voor gaan zitten.
Mes gepakt. (Wie droomt er niet van?)
En toen, hup met die ouwe koeien.

Één voor één kwamen ze voorbij.
Sommige op een drafje.
Anderen met wat hulp.
De rest met een beetje fantasie.

Het mes ging als vanzelf dwars door Boek heen.

Héérlijk!

O ja

2010-08-11T18:42:00.001+02:00

En nog even dit:

de oranje vlekken zijn de stoffelijke resten van een vorige actie.

Waar we iets moesten knoeien en dan snel Boek dicht moesten slaan.

Zo ziet oranje, sinaasappelgeurige inkt er dus uit, drie pagina's verderop.

Dode bomen

2010-08-11T18:37:00.003+02:00

Creatief met krant.

Nou, dat kan.

Kranten genoeg in huis.

Ik heb er maar liefst drie.
Elke dag, that is.

Die ene waar ik in het colofon sta.

Twee regionale.

En tijdelijk heb ik er ook nog eentje van een vriendin.

Zij is met vakantie, dus of ik 'm wilde?

Dat wordt nog moeilijk kiezen dus.

Welke wordt het?

Eentje met een mooie foto?

Een leuke kop juist?
Of, heel egotripperig, eentje waar ik zelf op sta?

En wat gaan we er dan mee doen?

Gewoon zo inplakken?

Of gaan we er iets kunstigs mee doen?

Een boeddha origamiën?

Een Mariaverschijning kunstknippen?

Anders, namelijk...?

Ach weet je?
Het is zomer.

En van Keri mogen we niet te moeilijk doen.

We zien dus wel.

Jullie ook.

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!!!!!!

2010-07-22T15:35:00.004+02:00

Tsja, leuk bedacht hoor.

Iets met een pagina doen terwijl je Heel Boos bent.

Maar: ik word maar niet boos.

Heeft misschien met een ander experiment te maken.

Ik doe namelijk mee aan de uitdaging van Will Bowen.

Hij zegt: als je drie weken niet klaagt, moppert en roddelt, ben je een beter mens.

En hoewel ik natuurlijk al best goed ben, wil ik best een beter mens worden.

Ik loop al een paar weken met een paars bandje om mijn pols.

Betrap ik mezelf op klagen, mopperen of roddelen, dan moet-ie naar mijn andere pols.

Als hij drie weken om dezelfde pols zit, ben je 'genezen'.

Want zo lang duurt het om een nieuwe gewoonte eigen te maken.

Tot nu toe is het me af en toe wel eens een dagje gelukt.

Maar zeker nog geen drie weken achter elkaar.

Ik voel me wel een stuk vrolijker,

dus het werkt wel.

Maar goed.

Heeft dus wel weer gevolgen voor het sloopblog.
Want ik word dus maar niet boos.

Misschien moet ik het maar opzoeken.

Op koopavond in de rij bij de pashokjes van de H&M.

Succes verzekerd.

U hoort van mij.

Sloopalarm

2010-06-25T21:52:00.008+02:00

Boek heeft een bewogen middag achter de rug.
Boek is gesloopt zonder ook maar enige aanleiding.

Zinloos gesloopt.

Hond Zena kreeg Boek te pakken.
En toen was het mis. Flink mis.

Zena is dol op Boek.
Beetje kauwen.
Beetje kwijlen.
Beetje scheuren.

Een deel van Boek ligt in snippers door de huiskamer.
Een ander deel van Boek zal een dezer dagen via de achterkant van Zena naar buiten komen.

Pagina's die nog gesloopt moesten worden, zijn nu gesloopt.
Zonder dat het was afgesproken.

Want Zena werkt niet op afspraak.
Die doet wat ze doet, wanneer het háár uitkomt.

En dus is boek nu incompleet.
Een prima gelegenheid om de laatst 'geprikte' opdracht uit te voeren, zou je denken. ('fill in this page when you are angry')
Want als hondenmoeder moet je toch wel heel angry worden van zo'n sloophond.

Maar het lukte me niet. Ik heb in m'n broek gepist van het lachen...
Mag dat ook?

Make me mad!

2010-06-15T19:56:00.003+02:00

Ik val maar gelijk met de deur in huis: ik heb de kluit belazerd.
De volgende opdracht heb ik niet, zoals afgesproken, met gesloten ogen 'geprikt'.
Nee.
Ik heb 'm bewust uitgezocht.
Gewoon, Boek lekker doorgebladerd op zoek naar een coole opdracht.
De vorige opdracht vond ik namelijk stom!
En ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om mezelf volgende week weer een stomme opdracht te laten doen.
Krijg je van die stomme blogs van.

Het is tijd voor onbekommerde woede.
Yes!

Stom!

2010-06-15T18:26:00.005+02:00

Kijk, dit vind ik nu een stomme opdracht!
Je ogen dichtdoen en stippies verbinden... tsss. Geen bal aan.

Stom! Stom! Stom!
Mag ik dit stom vinden? Ik besluit van wel.

Ik mag deze opdracht stom vinden.
Ik mag de nieuwe buurvrouw stom vinden. (Want ze is zo knap...)
Ik mag het stom vinden dat mijn voetbaltrainer altijd zo zeikt.
En ik mag het stom vinden dat hij na het lezen van dit stukje begint te zeiken over het feit dat ik niet mag opschrijven dat hij zeikt.

Ook dit mag ik stom vinden:
- Het feit dat je moet stemmen.
- Dat mijn moeder altijd ongevraagd haar advies geeft.
- De kinderen van mijn zwager.
- Dat mijn oude schoolvriendinnetje V. maar blíjft bellen. (Hou daarmee op!)
- Het feit dat ik nog niet gespot ben door een modellenbureau.
- Dat de meneer van de hondenbelasting nog niet heeft ontdekt dat we honden hebben.
- De penetrante lucht van collega C.

Zo, dat mag ik allemaal van mezelf!
Ik mag alles stom vinden.

Het is alleen niet handig om het op te schrijven...

hmmm. Te laat.

Ook stom.

Niet spieken!

2010-06-11T17:09:00.004+02:00

Dat is nog best moeilijk.

Maar ik ben een braaf meisje.

Eh.....

Okee okee okee!

Eén keertje maar.

Heel eventjes.

En ik deed ze heel snel weer dicht.

Shit.

Betrapt.

Liegen is ook best moeilijk.

Sloophond

2010-06-07T18:25:00.005+02:00

Zo, ook hond Zena doet lekker mee.
Op haar eigen manier dan, dat wel.
Zena krijgt geen opdrachten.
Zena doet het helemaal zelf.

Ongevraagd.
Ongegeneerd.

De sloopschade tot nu toe:
-Doosje met aspirientjes (nooit weer last van hoofdpijn)
-Tijdschriften (Linda, Psychologie, vooral de Mind Magazine vindt Zena lekker)
-Belangrijke papieren
-Nog belangrijkere papieren
-Heul,heul, héul belangrijke papieren
-Opbergdoos
-Handtas van 'mama'(guess who 'mama' is)
-T-shirt
-Eettafel
-Pennen
-Fruitschaal met inhoud
-Lipbalsem (krijgt ze zo'n lekkere gladde keutel van)
-Make up-kwast inclusief ijzeren huls
-Boeken, boeken, boeken en vooral ook: haar eigen boek... (zie foto)

Maar ach... Zena is Zena.
Kan ze ook niet helpen.

Connecting people

2010-05-31T16:06:00.002+02:00

Zucht, steun.

Lastig, opstarten na zo'n slooploze periode.

Nou ja, als je zo'n chaoot bent als ik tenminste.

Want dan kunnen je Grote Levensvragen bekruipen.

Zoals daar zijn:

WAAR IS BOEK?

Boek gevonden - check.

Opdracht gezocht - check.

Foto gemaakt - check.

Ellen op hoogte gesteld - check.

Zo dan.

We kunnen weer.

Bring it on.

Overeenkomst tussen deze pagina en mijn geheugen

2010-05-25T17:58:00.003+02:00

Drie keer raden.

Nee, ze zijn niet allebei gemaakt van papier.

Nee, er staat ook niet op beide tekst.

Jaaaaaaa! Ze zijn allebei zo lek als een mandje.

Ik was dus op vakantie.

Was waanzinnig, trouwens.

Ik was er even helemaal uit, zoals ze dat noemen.

Een beetje té uit.

Want, ik kwam terug en:

exit wachtwoord.

Kwam niet meer in dit blog!

Alles geprobeerd.

De meisjesnaam van mijn moeder.

De naam van de kat.

De naam van het hondje van mijn schoonouders.

Was het allemaal niet.

Ineens schoot het me weer te binnen.

En ik zat erin.

Hoera!

Beter laat dan nooit: mijn poke-foto.

En sorry dat het zo lang moest duren.

We zullen het nooit meer doen.

Zit ik me nu te verontschuldigen omdat ik niet regelmatig genoeg gesloopt heb?

Tsssss.

Kill 'm all!

2010-03-17T18:43:00.006+01:00

Tsják! Da's voor die eikel van een ex.

Tsják! En die is voor die motherf*cker die in 2001 mijn fiets heeft gejat.

Tsják! Voor dat stomme schaamhaar dat elke keer weer terugkomt! Bah!

Tsják! Alsjeblieft, chagrijnen van deze wereld! Tsják!

Tsják! Voor die kerel die z'n hond hier altijd op de stoep laat schijten. Ook bah!

Tsják! Tsják! Tsják! Tsjááák! Nog een paar voor de ex.

Tsják! Voor mezelf omdat ik het liefst iedere dag patat met een dikke vette frikandel eet.

Tsják! Oprotten, steekmuggen!

Tsják! Voor het feit dat er maar 6 seizoenen Sex and the City zijn gemaakt.

Tsják! Wéér voor de ex. Sukkel!

Tsják! Voor degene die de chocola heeft uitgevonden. Ik word er dik van ja!

Tsják! Inderdaad, onderbroeken die niet lekker zitten zijn stom!

Tsják! Voor het feit dat ik elke ochtend om half acht m'n nest uit moet.

Tsják! Belachelijk dat Karin in Suriname zit en ik niet!

Tsják! Voor mishandelaars, verkrachters, pooiers en moordenaars. Tsják! Tsják! Tsják!

Tsják! Ik wil nú mooi weer! Nú!

Tsják! 30 graden is voldoende. Tsjáááák!

He he... dat lucht op.

Poke

2010-03-10T14:35:00.002+01:00

Kunst met een grote K

2010-03-07T20:55:00.008+01:00

Tja... Karin had er al een beetje voor gewaarschuwd: doodlen op commando is als een 'spontane' actie die tot op de milliseconde gepland is.
Beetje lastig verhaal.

Maar goed. Flexibel als ik ben, doodle ik gewoon op commando. Althans, dat heb ik geprobeerd. Conclusie: Doodlen op commando lukt niet. Want zodra je weet: ik moet nu doodlen, ga je bedenken wát je zal gaan doodlen. En een bedachte doodle, is geen doodle. Het is een neppert. Namaak! Een vervalsing van het zuiverste soort!

Je hersenen draaien op volle toeren: Worden het rondjes? Vierkantjes? Slierten? Sterren? Bloemen? En welke kleuren gebruik je? Als je meerdere stiften pakt, ziet het er nog frivool uit ook! Je wilt het natuurlijk zo mooi mogelijk doen. In gedachten dwaal je af naar de tekenlessen van de middelbare school. Levert niets op. Niet goed opgelet. Dan ga je verder, het Rijksmuseum in. Daar hangt best puik werk. Zou leuk zijn als die doodles van jou een beetje dat niveau halen. Met de werken van de grootmeesters in je hoofd, pak je Boek erbij. Moet lukken. Iets a la Rembrandt.

Vanaf dan wordt het een sneu verhaal... Rembrandt is verder weg dan ooit. Je komt niet verder dan een plukje zielige bloemen, een mislukte chihuahua, een takkenbosje, wat sterren en een groepje stipjes. Hiep hiep hoera. A star is born!

Je laat Boek - inclusief sneue tekeningen - een paar dagen liggen. Even afstand nemen om deze mislukking te verwerken.

En dan, vier dagen later, word je wat recalcitrant. De vragen poppen één voor één je kunstenaarsbrein binnen.
Wat is kunst en wat is troep?
En wie bepaalt dat eigenlijk?
Hoe kan het dat een Rembrandt zoveel waard is?
Wie heeft er een geldbedrag op geplakt?
En waarom in hemelsnaam zoveel?
Waarom is míjn doodlewerk minder dan dat ploegje 'schutteraars' van Van Rijn?
Ik heb ook heel mijn ziel en zaligheid er in gelegd hoor! Net zo goed!

Baldadigheid maakt zich van je meester. Je laat je potverpielekes niet zomaar opzij zetten! Wat Rembrandt kon, kun jij ook! Wat hij was, bén jij!

En zo is het maar net. Ik durf het inmiddels schaamteloos te zeggen:
Mijn doodlewerk is ware kunst! Geschatte waarde: 23 miljoen euro.

Wie biedt?

Staat van ontbinding

2010-03-02T18:52:00.003+01:00

O ja.

Deze hadden jullie ook nog tegoed.

Ellen meldt dat ze haar Pagina nooit meer heeft teruggezien.

Althans, niet herkenbaar.

Ik weet niet of ik dat nou zo erg vind.

Dit is de mijne, na:

- krap twee maanden

- heel, heel veel sneeuw

- regen

- harde wind die 'm losrukte (ik had 'm vastgezet met een tuinfakkel)

- bedolven te zijn geweest onder pindadoppen (dankzij hongerige koolmezen)

- doorgepikt te zijn (dankzij hongerige, wormzoekende merels)

- bescheten te zijn (dankzij alle katten uit de buurt die onze tuin als openbaar toilet gebruiken)

Dan krijg je dus dit.

Wordt vervolgd.

Jan Doodle

2010-03-02T18:37:00.002+01:00

Jahaaa, en toen.

Toen moesten we gaan doodlen.

Zoals ik al voorspelde:

dat is natuurlijk per definitie een spontane actie.

Doodlen doe je terwijl je aan de telefoon zit.

Als je afdwaalt.

Nou zit ik vaak genoeg te bellen.

Dat is het niet.

Maar meestal is het functioneel.

Voor een interview.

Of iets anders waarbij ik moet meeschrijven.

En om nou een vel vol hartjes in te leveren als artikel,

da's ook weer zoiets.

'Kijk, ik heb die-en-die geinterviewd.'

Ze zien me aankomen.

Nou bel ik ook heus wel eens zomaar.

Laatst nog: m'n moeder.

Maar je raadt het al.
Boek niet bij de hand.

En toen ik eraan dacht, had ik al neergelegd.

Boek-technisch had ik dus zinloos gebeld.

Dan maar even niet-spontaan doodlen.

Wat dus eigenlijk geen doodlen is.

Valt nog niet mee.
Want je gaat toch nadenken.

Waarmee dan, bijvoorbeeld?

En wat ga je dan doodlen?

Fout, fout, fout.

Ha! Daar is-ie weer.

De innerlijke criticus.

Ik vond het al zo lekker rustig.

Hoe het dan toch soortement van spontaan te maken,

da's de kwestie.

Met ogen dicht een stift uit de doos pakken?

De andere kant op kijken tijdens het tekenen?

Maar wat als je op de tafel tekent?
Weet die innerlijke criticus wat die tafel heeft gekost?

Wel opvallend: het wordt makkelijker.

Misschien is dat wel wat Keri bedoelt in de waarschuwing.

You may begin to live more recklessly.

Zou dat het zijn?

Doodle

2010-02-23T12:51:00.002+01:00

Hier, beste bloglezers, voorzie ik een probleem.

Want. Doodlen is wat je pen doet terwijl je aan het telefoneren bent.

Iets spontaans.

En dit, mensen, is verre van spontaan.

Telt het dan eigenlijk wel?

Of is die inner critic weer bezig?
Maar wat zegt-ie dan precies?

En waarom dan?

En wat zegt deze opdracht eigenlijk over mij?
Misschien weten we het als de pagina's bedoodled zijn.

En misschien ook niet.

Want je verwachtingen loslaten - da's dan weer heel erg Keri.

Scheuren

2010-02-23T12:46:00.002+01:00

Mocht de pagina er niet uit dan?

Ahum. Heb ik me niet één moment afgevraagd.
Huppetee, die pagina eruit en scheuren maar.

Het gaat steeds makkelijker, vind ik.

Omdat Boek toch al zijn maagdelijke staat kwijt is?

De afgelikte boterham uit de boekenkast, zeg maar?

Of ligt het aan mij?
Word ik gewoon een geroutineerdere sloper?

Spijbelen

2010-02-21T20:04:00.001+01:00

Oeh ja... ik moet nog iets bekennen. Ik heb een weekje met Boek gespijbeld. Boek moet nog van een hoog gebouw worden gesmeten. Komt later. (Boek was er nog niet helemaal klaar voor...)

Nog één keertje dan...

2010-02-21T18:47:00.006+01:00

'Jullie slopen een wát?!'
'Een boek', zeg ik voor de zoveelste keer op m'n aller aller geduldigst. Bijna de hele opkomst van het feestje waar ik me bevind, verdraait z'n nek om mij uiterst ongeloofwaardig aan te kunnen kijken. Ik ben er inmiddels lekker bedreven in. Iedere keer als iemand lucht van Boek krijgt, heb ik ineens een heleboel uit te leggen.

'Oké', constateert het meisje nuchter, 'je sloopt een boek... Prima.' Dan schiet haar stem een octaaf omhoog: 'Maar waaróm in hemelsnaam?!'
Ik zucht. Nog één keertje dan: 'Nou gewoon, omdat dat in het boek staat. Boek zegt: sloop mij, gooi mij van een hoog gebouw af, douche met mij, scheur mij in stukjes.'

Geen reactie. Het aantal verwilderde blikken in de kamer groeit. Ik begrijp het al: ze begrijpen het niet.

'Het is een experiment', leg ik uit. 'Van Keri Smith. Zij heeft een boek gemaakt met daarin allemaal opdrachten. En die opdrachten, die voeren wij uit. En als we dat hebben gedaan, schrijven we er een stukje over.'

'Oh', wordt er hier en daar verbaasd gemompeld. De feestgangers kijken elkaar wat onthutst aan. Je hoort ze denken (in koor): Is zij nu gek of zijn wij het?
'Maar waarom zou je dat doen?', durft iemand te vragen. De rest van de toehoorders schuift een stukje naar voren, gespannen wachtend op het antwoord. Dit moet wel iets héél bijzonders zijn.

'Gewoon', antwoord ik. Ik ken het ik-leg-je-nu-uit-waarom-ik-boek-sloop-verhaaltje al bijna helemaal uit mijn hoofd. 'We slopen Boek om te kijken wat het met ons doet. Ik bedoel... normaal gesproken doe je zoiets niet met een boek. Je koopt een boek, leest het terwijl je probeert het zo netjes mogelijk te houden en daarna zet je het in de kast. Met dit boek is het heel anders. Je moet er allerlei gekke dingen mee uithalen. Over je grenzen gaan en je inner critic geen kans geven. Dat doet iets met je. En het levert soms heel leuke inzichten op. Dat je een schijtluis bent, bijvoorbeeld.' Ik babbel rustig verder: 'En je leert grenzen te bewaken. Zoals deze week toen ik met een té harde ruk de opdracht "Rip it up! deed. Gelijk de hele pagina d'r uit. Nou, dan weet je: dat ging wat te ver. Terwijl die keer toen ik met Boek moest douchen ik precies wist wanneer het genoeg was geweest.'

De toehoorders knikken om te laten zien dat ze het helemaal begrepen hebben. Het is overduidelijk dat ze er geen bal van snappen. Ik schenk nog maar eens een drankje in.

'En je schrijft over dat eh... slopen?', vraagt iemand om de stilte te doorbreken.
'Ja', antwoord ik enthousiast. 'Op een weblog!'

De reacties:
'Aha.'
'Leuk.'
'Ja, leuk.'
'Goh.'
'Tsjong.'
'Grappig hoor.'
'Ja, grappig.'
'Jeetje.'

Ik sla als een bezetene mijn drankje achterover. Tijd om te gaan. Ik heb voor vandaag wel weer genoeg verwarring gezaaid. Laat ze hier maar even lekker over na-filosoferen.

Inzicht nummer zoveel: Pas als je iets zelf doet, weet je hoe het is.
(Ik weet het: Johan Cruyff is er niets bij.)

Rrrrrrip it up!

2010-02-21T12:05:00.002+01:00

We lopen een beetje achter.

Maar eh, dit is dus de volgende opdracht.

Kan lekker snel, gelukkig.

Toch?

Hoogmoed komt voor de val

2010-02-16T11:28:00.002+01:00

En zo kwam het, dat ik op Valentijnsdag Boek uit het raam van mijn oude slaapkamer flikkerde.

De hele week wist ik al: moet ergens op klimmen en Boek laten vallen.

Maar waarvan?

Eerste keus: de Martinitoren.

We wonen tenslotte in Groningen.

Maar ik bedacht me:

die is niet zo heel lang geleden beveiligd tegen springers.

En vast ook tegen gooiers.

En de mensen op het terras eronder - die hebben vast geen helm op.

Ik zag me al zitten.

'Nee, edelachtbare, ik kon er écht niets aan doen.

Stemmen droegen me op het te doen.

De stem van Keri maakte ruzie met de stem van mijn inner critic.

En Keri won.

Ze zien me aankomen.

'Onvoorwaardelijk, edelachtbare',

zou de officier van justitie zeggen.

'Deze vrouw mag nooit meer vrij.'

Nee, slecht idee, die Martinitoren.

Maar dan?

De flat waar ik vroeger woonde?
Die is lekker twaalfhoog.

Maar dat betekent wel:

bij iemand aanbellen die de deur open moet maken.

En wat moet je dan zeggen?

Ik wil even het dak op, om een boek naar beneden te gooien.

Als ik daar nou nog veel mensen had gekend, had ik het gedaan.

Maar er wonen ook wel mensen die ik liever niet zie.

Omdat ze me nog van gezicht kennen.

En omdat ik me dan verplicht voel een praatje te maken.

En daar had ik geen zin in.

No offence, dat kun je hebben toch?

Anyway.

De bejaardenflat om de hoek viel ook af.

En vrijdag, toen had ik een afspraak.

Bleek in een hoog gebouw te zijn!
En ja hoor: je raadt het al.

Boek niet bij me.

Er zat nog maar één ding op.

Mijn ouderlijk huis.

Het is niet superhoog, maar moet dat?

De opdrachten zijn open voor interpretatie, zegt Keri.

Ik besloot dat het goed genoeg was.

En besluiten dat het goed genoeg is,

is dat niet juist heel erg Keri Smith?

Brief

2010-02-08T22:15:00.006+01:00

Brief die ik begin deze week schreef aan mijn collega's van Groot Haar + Orth:

Liefste collega's van GH+O,

Weten jullie nog, van mijn project met Boek waarover ik zo stoer vertelde? Dat ik zei dat Karin en ik iedere week 'gewoon even een opdrachtje' moesten doen? Dat dat lachen was. Heel erg lachen. Humor zelfs? En dat jullie op ons blog iedere week een vet cool verhaal konden lezen? Ja, weten jullie het nog?

Dat is jammer... Ik had gehoopt dat jullie dit heldenepos inmiddels waren vergeten.

Want, allerliefste collega's, deze week wordt het helemaal geen stoer verhaal, niks geen 'opdrachtje' dat we even doen. Niks lachen. Niks humor. Deze week, fijne mensen, zegt Boek dat ik Boek in een public place moet hangen en dat ik mensen moet inviten om in Boek te tekenen. En dat, harde werkers, is een vreselijke opdracht! Ik schijt in mijn broek bij de gedachte dat ik met Boek naar de openbare bibliotheek moet om vreemde mensen te vragen om iets in Boek te tekenen. (Ophangen is natuurlijk geen optie; ook onder het bibliotheekpubliek leven kleptomanen). Ze zien me aankomen!

Ik doe het wél, ik doe het niet! Zo gaat het al drie dagen in mijn hoofd. Ik doe het wél, ik doe het niet! Het blijft maar rondspoken: Boek in public place. Invite people to draw. Hoe moeilijk kan dat zijn? Hoe belachelijk ook. Dat laatste geeft de doorslag. Ik doe het niet.

IK! Doe! Het! Niet!

Ik zie jullie nu kijken, lieve collega's. Met opgetrokken wenkbrauwen van ongeloof. Ogen als schotelantennes. Verbazing alom. Kreten van verbijstering. Handen die hard op het blad van het bureau slaan... Jullie snappen het niet. Even is het stil. Dan zeggen jullie het onvermijdelijke: 'Jij! De Ellen-met-de-grote-bek, die iets niet durft?!'

Ik laat mijn hoofd zakken. Verslagen knik ik mijn hoofd. Ja mensen, ik beken. Ik beken dat ik de allergrootste schijtluis ben die deze aarde rijk is.

Zo zou het verlopen, als ik het jullie rechtstreeks in het gezicht durfde te zeggen. Maar zelfs dat durf ik niet. En daarom schrijf ik jullie deze brief. Ik ben niet voor niets tekstschrijver geworden.

Schrijven lucht soms op. Nu is het er uit. Nu weten jullie het. Ik hoef het niet langer te verbergen.IK BEN EEN SCHIJTLUIS!

Maar ho wacht! Ik heb het wel geprobeerd hoor! Begin deze week zat ik in de trein en toen had ik het bijna gedaan. Ik had Boek al op schoot. Ik keek al richting de overbuurjongen. Ik oefende mijn vraag van voor naar achter en weer terug. In mijn hoofd legde ik overbuurjongen de hele situatie uit. En toen lachte hij mij uit. Ook in mijn hoofd. Mijn hoofd was niet zo best deze week.

En dus deed ik het niet.

En daarom, omdat mijn hoofd niet zo jofel was en omdat ik een schijtluis ben, vraag ik jullie, allerliefste collega's, willen jullie alsjeblieft een tekening in Boek maken?

Liefs E.

Public place

2010-02-05T17:32:00.003+01:00

Oh! De twijfels!

Keri zegt: hang Boek op openbare plek.

Keri zegt ook: opdrachten zijn open voor interpretatie.

Karin denkt: ophangen is eng!

Want: mensen snappen vast niet wat de bedoeling is.

Je moet er dus bij blijven zitten om het uit te leggen.

Stel, ook, trouwens, dat iemand het meeneemt!

Maar als je er bij zit, zie je wat ze tekenen.

Dan laat je de controle dus niet los.

En is dat niet juist het idee van deze opdracht?

Alternatief. Laat het boek rondgaan.

Klinkt een stuk behapbaarder.

Deze week heb ik een Open Coffee.

Een soort borrel, maar dan met koffie.

Is ook een openbare plek. Dus het telt.

Ik doe het gewoon.

Vol moed stap ik de ruimte binnen.

Allemaal koffiedrinkende mensen.

De moed zakt me in de schoenen.

Ze vinden me vast heel stom!

En kinderachtig!

Heb je dat rare kind weer.

Zij weer hoor.

Nee, nee, nee, inner critic.

Vandaag gaan we eens even niet naar jou luisteren.

Ik negeer je en stap - vooruit, dat mag toch? - op een bekende af.

Ik leg mijn verhaal uit en vraag:

'Wil je in mijn boekje tekenen?'

Ik voel me een kleuter.

'Juf, wil je in mijn poesie schrijven?'

Anyway.

Slachtoffer begint nu heel moeilijk te kijken.

Hij kan helemaal niet tekenen!
En hij is helemaal niet creatief!

En hij heeft helemaal geen inspiratie!
En wat moet hij dan tekenen?

Ik zie mijn kans schoon.

Ik leg het hem uit.

Het evangelie volgens Keri Smith.

Dat dat dus niks uitmaakt.

Dat dat nou juist het idee is.

Dat hij volgens mij ook nog wel een appeltje te schillen heeft met zijn inner critic.

Ik hoor mezelf praten en denk:

'Nou, nou, nou, moet dat nou zo belerend?'

Ah, daar was mijn eigen inner critic ook weer.

Nooit ver weg, the nasty bugger.

Slachtoffer durft het niet aan en geeft Boek terug.

Volgende slachtoffer pakt gretig de stift aan.

Hij wil Boek wel even doorgeven, zegt hij.

Ik loop weg bij Boek, want vind dat ik er niet bij mag blijven.

Ik zoek iemand anders op om mee te kletsen.

Maar ik ben er niet bij.

Continu schieten mijn ogen de zaal door.

Waar is Boek?

Gaat het wel goed met Boek?

Ligt Boek ergens?

En - the horror - krijg ik Boek nog wel terug?

Het gaat prima met Boek.

Ik zie een meneer gretig tekenen.

Dop in zijn mond, opperste concentratie.

Ik krijg Boek terug.

Pagina kan nog veel voller.

Ik voel me dapper.

Geef Boek gewoon weer uit handen.

En nog eens.

En weer.

Het wordt steeds makkelijker.

Het zijn niet de minsten, die Boek onder handen nemen.

Ik grinnik en ben eigenlijk best trots.

Als de zaal bijna leeg is, geef ik Boek nog eens aan het allereerste slachtoffer.

Zou hij misschien toch nog?

Ik zou het zo leuk vinden als?

Ah toe?

Hij zwicht.

Mag hij ook wat schrijven?

Tuuuuuurlijk mag dat.

Tevreden grijnzend wandel ik even later weer naar huis.

In progress...

2010-02-03T16:29:00.003+01:00

Met zeer veel dank aan manisch creatieve Monique die deze foto maakte!

Slopers go public

2010-02-02T12:24:00.002+01:00

Ja, en toen.

De nagellak en de oranje inkt zijn nog niet droog, of de volgende opdracht wacht alweer op ons.

Dat terwijl de vorige opdracht lekker ligt weg te rotten in de tuin, onder een dikke laag sneeuw.

Nou ja - die van mij dan, want die van Ellen heb ik nooit meer teruggezien.

Ik weet niet zo zeker of ik dat wel heel erg vind.

Maar goed: deze dus.

Je mag de opdrachten vrij interpreteren, zegt Keri in haar voorwoord.

Ik denk daarom dat ik 'm niet ophang, maar meeneem en dan laat rondgaan.

Het zal mij benieuwen.

Lief

2010-02-01T19:22:00.004+01:00

Boek heeft een kleine echtelijke ruzie veroorzaakt.

Wie had dat ooit gedacht van zo'n tamelijk 'onschuldig' project.

Oké, tot een echtscheiding kwam het niet, maar Man was gisteren allesbehalve gelukkig met Vrouw.

Hoe het kwam?

Gewoon door die opdracht: Drip something here.

Hahaha! En nu denk je vast...

Maar nee, Manlief kwam aan die 'drip' niet te pas.

Sterker nog: hij wilde er niets mee te maken hebben.

Die drip werd onmiddellijk vervloekt!

Het was de nagellak. Mijn splinternieuwe, bij de Hema gescoorde nagellak, waarvan ik het halve potje gisteren met liefde over Boek stortte.

Nagellak stinkt. Tenminste, dat vindt hij.

Zelf kan ik er uren aan snuiven. Net als aan benzine. Of lijm!

Het is een groot geluk dat ik niet in een Braziliaans getto ben opgegroeid; de titel 'beste lijmsnuiver van de buurt' was voor mij geweest!

Maar goed.

Ik gooi dus nagellak over Boek en snuif een paar keer lekker.

En dan, bijna sneller dan het licht, komt bij Slaapmaatje de vloekmachine op gang.

Of ik niet als de bliksem kan kappen met die nagellakkerij.

Dat die lucht toch echt niet normaal is.

En hoe vaak 'ie dat nu al niet heeft gezegd.

Of het me dan geen reet kan schelen dat hij misselijk wordt van die meur.

En dat hij er hoofdpijn van krijgt.

Heel erge, kuttige rothoofdpijn.

En dat het heel, héél irritant is dat ik hem finaal loop uit te lachen.

'Ik heb mijn nagels niet gelakt', probeer ik nog.

Maar Donderwolk wil er niets van weten. (Vertel ik eens de waarheid...)

Ramen worden open gegooid, de afzuigkap aangezet. De tuindeuren krijgen een zwieper.

En dat allemaal bij 6 graden onder nul.

Zachtjes sluip ik met Boek de gang in. Boek moet veilig drogen. Als Moppersmurf Boek in handen krijgt, is 'ie verloren. Geheid. Maar waar moet Boek naartoe?

Buiten?

Kan niet: er ligt sneeuw. Boek heeft bovendien twee weken geleden z'n natte pak al gehad.

Op de trap?

Geen denken aan: zeker weten dat de katten in de natte nagellak gaan staan. En roze pootjes door het hele huis vindt Prins vast nóg minder cool.

Op de slaapkamer?

No way: binnen een uur trekt grote Beer zich terug voor zijn winterslaap. Een nagellaklucht op zijn kussen betekent vast en zeker mijn doodvonnis.

De wc dan?

Ja! De wc! Daar stinkt het vaak genoeg!

Heeft 'ie vast niet in de gaten!

En hup... daar gaat boek. Op het plankje in de wc. Veilig.

En het bleef nog lang onrustig in huize Keur...

Dat was gisteren.

Nu is het vandaag.

Nagellak is droog.

De 'stank' is weg.

Moppie is weer lief.

Oranje

2010-01-31T17:21:00.003+01:00

Drip something here, zei de stem die Boek heet.

Boek had zelf al wat serveersuggesties: ink, paint, tea...

Ja, en daar begint het al mee he.

Wat te doen?

Iets nattigs, dat spreekt voor zich.

Water?

Nee, te makkelijk.

Bovendien: dat droogt in en dan zie je er niks meer van.

Ketjap, bedenk ik me tijdens een speurtocht door de keukenkastjes.

Stroop?

Honing?

Geen goed idee.

Denk je eens in wat een kleverige bende dat wordt.

Boek moet hierna ook nog mee in de tas, mee het bos in en mee naar een hoog flatgebouw.

Dat we Boek zelf willen slopen - prima, maar om daar nu allemaal onschuldige mierenlevens voor op te offeren, dat gaat me toch iets te ver.

Ineens weet ik het.

Van de zomer heb ik een potje inkt gekocht in een heel schattig winkeltje in Maastricht.

Die inkt is oranje, en - het wordt nog leuker: ruikt naar sinaasappeltjes.

Enthousiast als ik ben, had ik 'm meteen na aankoop in mijn vulpen gestopt -

inderdaad, zo'n mooie ouderwetse die je bijvult met inkt uit een potje,

niet van die wanstaltige patronen.

Helaas viel hij als schrijfinkt een beetje te licht uit.

Maar goed.

't Is wel leuk, oranje sinaasappelinkt.

Aldus besloten.

Dan het volgende issue.

Gaat dit niet ontzettend doorlekken naar andere pagina's?

In principe prima natuurlijk - het is tenslotte een sloopboek.

Maar het zou toch zonde zijn als we de andere opdrachten nu niet meer kunnen lezen.

Of uitvoeren.

Omdat je op de volgende pagina bijvoorbeeld iets moet tekenen,

en dat je daar dan steeds zo'n oranje vlek doorheen ziet.

Ik besluit dat dat nu eenmaal bij de opdracht hoort.

En dan dat andere.

Ik verheug me al dagen op een mooie inktvlek.

Zo'n mooie heks, of een vlinder.

Die je altijd bij de psycholoog in films ziet.

Hoe zou mijn vlek eruit zien?

Mooi, hoop ik.

Fout, fout, fout, volgens de wet van Keri Smith.

Proberen het zo mooi mogelijk te doen?

Missing the point.

Dingen verwachten?

Daar ga ik nou altijd steeds de mist mee in.

Boek blijkt, meer dan ik dacht, een reflectie voor het dagelijks leven.

Dit doe ik dus altijd.

Een plaatje in mijn hoofd hebben.

Zo moet het zijn.
Zo moet het worden.

Maar zo is het nooit.

En zo wordt het ook niet.

En wie is er dan weer teleurgesteld?

Juist.

Anyway.

Ik doe het.

Een scheutje inkt eerst in de deksel van het potje.

Boek slopen is één ding.

Betekent nog niet dat ik bureaublad of toetsenbord ook wil slopen.

Dan druppen maar.

Boek snel dicht.

Dan weer open.

Al snel blijkt: ja, het is doorgelekt.

Maar wél mooi.

Ik doe het vast niet goed,

volgens de wet van Keri.

Maar als het nou per ongeluk toch mooi wordt,

dan kan ik er toch ook niks aan doen?

De volgende opdracht ga ik écht los.

Echt.

Maar nu eerst vol bewondering genieten.

Het werd een soort oranje Batman die naar sinaasappeltjes ruikt.

Wauw.

Volgende ronde

2010-01-28T09:00:00.002+01:00

Nieuwe week, nieuwe opdracht.

Deze dus.

Streber

2010-01-25T21:42:00.005+01:00

Dat we onszelf tegen zouden komen, had ik wel verwacht. Hoe dat zou uitpakken, dat kun je niet voorspellen. Zijn het open deuren? Misschien.

Wat ik in elk geval onderschat heb is mijn bewijsdrang. Het niet willen onderdoen voor een ander. Op dit blog lees ik dat Ellen haar pagina heeft opgevroten om hem daarna weer uit te poepen. Ik vind het ranzig maar ook gewoonweg briljant. Kom ik aan met mijn begraaf-in-de-tuin-actie. Brave muts die ik ben.

Even overweeg ik de opdracht ook om te gooien. Pagina is tenslotte nog niet begraven, dus ik kan alle kanten nog op. Dan realiseer ik me dat het hier dus om gaat. Jezelf tegenkomen. I just got the message.

Ik heb het altijd wel geweten. Altijd beter, altijd een tandje harder, sneller, gekker dan een ander. Wandelt een vriendin 20 kilometer? Ik loop 25. heeft zij een beter idee dan ik? Dan baal ik. Ik knarsentand.

Een compliment is geen geruststelling, maar een aanmoediging. Word ik geprezen omdat ik een artikel ruim voor de deadline inlever? Een ander zou dan misschien een volgende keer achterover gaan leunen. Ik zet alles op alles om een volgende keer nog een uur eerder te zijn.

Waar komt het vandaan? Is het omdat ik de jongste ben? Omdat ik sproeten heb? Omdat mijn ouders migranten zijn? Omdat ik geen borstvoeding heb gehad?

Maakt het wat uit eigenlijk?

De boodschap staat als een paal boven water.

Inzicht na composteer-opdracht: Ik ben een streber.

Geen ontkennen meer aan.

Hoezo geduld?

2010-01-24T12:08:00.000+01:00

Dat project met Boek hier en daar wat slechte eigenschappen blootlegt, was te verwachten. Nummer één van mijn kant hebben we in ieder geval al te pakken: geduld. Niet mijn sterkste punt. En dat is nog zacht uitgedrukt. Wachten duurt bij mij altijd te lang. Ik ben iemand van inpakken en wegwezen, niet zeuren, niet twijfelen, niet onnodig moeilijk doen. Gas geven. Tja en dan loop je zo hier en daar tegen een klein probleempje aan...

De opdracht 'compost this page' is zo'n geduld kwestie. Wat een gedoe. Pagina uit Boek scheuren, kuil graven, pagina in kuil leggen, kuil weer dicht en dan maar wachten, wachten, wachten. Kijken wat er gebeurt. Dagen, weken, maandenlang hang je met je snuit boven de tuin om te kijken hoe Pagina zich ontwikkelt. Pffffff.

De gedachte aan zoveel gehannes, doet je afvragen: Kan dat niet sneller? Het móet toch sneller kunnen? En dan ga je nadenken, je bespreekt je 'probleem' met anderen en ineens komt iemand met een práchtige optie: waarom eet je de pagina niet gewoon op? Hup, opeten, doorslikken en een dag of twee wachten op je hoopje compost. Briljant! Hoe letterlijk kun je deze opdracht tot je nemen?

Pagina zit inmiddels veilig in Buik. Smaak: zeperig (van de douchebeurt), substantie: taai. Nu maar afwachten hoe Pagina zich ontpopt.

Voorlopig resultaat: twee inzichten.

1. Deel je problemen, er is altijd wel iemand die je kan helpen met het vinden van de juiste oplossing

2. Geduld is helemaal niet nodig; het kan altijd sneller (zie inzicht 1)

Wordt vervolgd. Over een dag of twee...

Helpende hand

2010-01-22T09:42:00.000+01:00

Dat viel nog niet mee,

een volgende opdracht bepalen.

Flipping to a random page wil niet als boek nat is.

Dan maar met de ogen dicht open slaan.

De boodschap was helder.

Dit gaan we doen.

En misschien is het een klein beetje valsspelen.

Want dit keer krijgen we hulp.

We hoeven pagina alleen maar in een bult aarde te leggen.

Weer, water, wormen doen hun werk.

Maar dan de volgende kwestie.

Composteren is een proces van de lange adem.

En geduld is niet onze sterkste kant.

Daarom dit:

Pagina gaat lekker wegrotten.

In de tussentijd gaan wij door met de volgende opdracht.

Het ontbindingsproces leggen we vast, op vaste momenten.

De resultaten posten we hier.

U hoort nog van ons.

Het slachtoffer

2010-01-17T19:10:00.000+01:00

Oh ja.

Een foto van het moordwapen is leuk,

maar we willen natuurlijk bewijzen zien.

Schoon schip

2010-01-17T18:54:00.000+01:00

Best heftig, dat was het.

Want: dan heb je besloten dat je zoiets gaat doen.

Maar dan komen er meteen allerlei prangende vragen op.

Zoals daar zijn:

houd je boek dicht onder de douche? Of houd je het open op de bewuste pagina? Of blader je er doorheen terwijl de stralen hun vernietigende werk doen? Haal je boek heel snel onder de stromende douche heen?

Of leg je het op de bodem neer en just watch it happen?

Smoesjes zijn het. Allemaal smoesjes.

Geen gezeur dus. Huppetee.

Eerst de paniek. Mijn boek wordt nat! En dan, na de eerste schade: wauw. Ik doe het!

Even ben ik weer zes en zit ik in de handvaardigheidsles op school.

Papier maché is het ding van de dag, en we gaan zo beginnen.

Op tafel repen krant, en die grote potten met slijmerige prut.

Behangplaksel.

En die aarzeling - daar ga je handen toch niet in stoppen?

En dat je dat dan toch doet,

en dat gevoel!

Viezig en slijmerig, maar ook:

bevrijdend.

Wat al vies is kan niet vies worden.

Wat je al kwijt bent, kan je niet verliezen.

Controle?

Misschien.

Overgave?

Zeker.

Mijn herinneringen aan papier maché zijn besmet.

Want dat knutselwerk moest om een opgeblazen ballon heen.

Die moesten drogen en een week later gingen we ze schilderen.

Ik zie het nog zo.

Al die gepapiermachéde ballonnen aan een waslijn.

Een week later.

We gingen naar handvaardigheid.

Maar voordat het zover was, had juffrouw Gonnie nog een mededeling.

Voor Karin was er een bijzondere verrassing.

Maar juffrouw Gonnie was gemeen.

Ze had een hekel aan me,

en dat was volkomen wederzijds.

Hoe krijg je de hele klas zover dat ze één kind gaat pesten?

Een gemene juf die de boel opstookt doet wonderen.

En ja hoor.

Al die ballonnen aan de waslijn.

Allemaal perfect opgedroogd,

en één verschrompelde.

De mijne was stukgegaan.

Dat was de verrassing.

Tot de dag van vandaag verdenk ik haar.

Dat ze op een dag na school erheen is geslopen,

met een breinaald.

Of zo.

Dit bedenk ik me allemaal terwijl de hete stralen boek strelen.

Ribbels, bobbels, boek wordt niet gespaard.

De voorkant begint om te krullen.

Als het genoeg is, leg ik boek snel buiten de douche.

Want: er moet wel boek overblijven.

Om onder te kotsen en te kliederen met koffie, modder en eten.

We moeten de komende weken nog wel wat te doen hebben.

Ik zeep me in en douche verder.

En bedenk me: zelf slopen voelt een stuk beter.

Beter dan lijdzaam afwachten hoe je kunstwerk er na een week uitziet.

Oh ja.

Tussen mij en juffrouw Gonnie is het nooit goedgekomen.

Ik (s)preek tot u

2010-01-17T13:10:00.000+01:00

Zo, boek ruikt lekker fris.

Ik ook.

Boek is bovendien zo'n anderhalve kilo zwaarder.

Ik (hopelijk) niet.

Douchen met boek was eigenlijk een koud kunstje. Niet zo gek ook, als je bedenkt dat ik me er bijna een week op heb kunnen voorbereiden. Zowel mentaal (Je kúnt het! Je kúnt het! Je kúnt het!) als technisch (waar hebben we dat verrekte fototoestel ook alweer gelaten?) heb ik deze opdracht volledig op me kunnen laten inwerken. En als je dat kunt, zijn de dingen ineens niet meer zo eng.

Missen we daarmee niet gelijk de essentie van dit project? Het schokeffect? Oftewel: Jezelf keer op keer over de rand duwen totdat je overal schijt aan hebt. Misschien moeten we het anders aanpakken. Onszelf geen voorbereidingstijd gunnen, die duim in dat boek steken, de opdracht hardop voorlezen en BAM!: gaan met die handel!

'Lukt niet', hoor ik Karin en mezelf tegen elkaar zeggen. Dit project is synchroontherapie: we doen beiden iedere week dezelfde opdracht. Maar het is onmogelijk om dit op precies hetzelfde tijdstip te doen. We hebben overvolle agenda's, met ieder onze eigen werkdagen, afspraken, deadlines... Ompielen met boek lukt alleen als er een gaatje vrij is in ons individuele drukke schema. En twee gaatjes (eentje voor Karin en eentje voor Ellen) op precies dát ene tijdstip: no way!

Dit illustreert weer even haarfijn dat in ons leven amper nog plaats is voor verrassingen. We timmeren iedere seconde van de dag volledig dicht en rennen van afspraak naar verplichting naar vreselijke verjaardagsfeestjes naar de sportclub. Zelfs de tijd waarop we moeten ademhalen (lees: bijkomen en ontstressen) is ingepland. Met dikke rode stift schrijf je op maandagochtend al in je agenda dat je die vrijdag TIJD VOOR MEZELF!!! nodig hebt, om dezelfde woorden een halfuur later al door te krassen omdat er een andere, dringender afspraak tussendoor kwam. En zo kan het dat je week in week uit een volgeplempte agenda doorploegt, terwijl het fenomeen 'verrassing' al lang de benen heeft genomen.

Willen we dat? Dacht het niet. En daarom, beste bloglezers, staat op en verenigt u! Laat de verrassing herrijzen en opnieuw een plek in uw leven innemen. Laat u verrassen wanneer en waar u maar kan. Verrast uw medemens. Vernietigt uw overvolle agenda's en laat louter het onbekende toe. Want alleen dan, fijne medemens, zult u het leven ten volste leven.

Amen.

Ps. De versimpelde weergave van bovengenoemde boodschap leest u hier onder:

Douchen met boek heeft een belangrijk inzicht opgeleverd...

Het is weer tijd voor verrassingen!

Zeepbeurt

2010-01-16T10:37:00.000+01:00

'Heb jij het al gedaan?'

'Nee, nog niet. Ik eh, doe het zondag. Dan kan ik er lekker de tijd voor nemen. Jij?'

'Nee, ook nog niet. Ik wilde wel, maar toen ik eenmaal onder de douche stond, was ik boek vergeten. Stom he?'

Douchen met boek houdt de gemoederen flink bezig. Een wat nerveuzige opdracht, die een hele trits vragen met zich meebrengt. Want wat doe je bijvoorbeeld met boek? Krijgt boek dezelfde behandeling als jij? Zeep je boek in? Krijgt boek een scheerbeurt? En hoe lang duurt het eigenlijk tot boek in zijn geheel uit elkaar valt en niet meer te gebruiken is? Lastig...

Douchen met boek op juist dit moment brengt, naast wat nervositeit, een beetje vreugde met zich mee. Want stel je voor dat het lot (lees: de duim van Karin) ons pas over tig weken had laten douchen met boek. Dan had het vast en zeker al vol gezeten met spuug, tuinafval, honderd kleuren viltstift en wellicht een klein spettertje hondenpoep van die keer dat je met boek een wandeling moest maken. Can you imagine wat een rotzooi dat in je badkamer geeft?!

Of is dat juist de bedoeling van deze opdracht? Dat je met boek onder de douche moet stappen, terwijl je weet wat een ongelooflijke kolere bende het gaat worden. Want dat is waar we uiteindelijk met dit project naar toe moeten, toch? Dat we die innerlijke criticus laten varen, we ons niets meer aantrekken van wat anderen van ons vinden en dat we moeten genieten in plaats van ingewikkeld door het leven banjeren.

Ja, dat moet het zijn: douchen met een boek vol puin en chaos zuivert. Het brokkelt vast en zeker een stukje van die roestige laag af die je geest in zijn greep heeft. Douchen terwijl de spuugjes, de kleuren, de rotte bladeren en de spetters hondenpoep je om de oren vliegen, maakt je een vrijer, gelukkiger en beter mens. Vast en zeker.

Wat mij op dit moment een vrijer, gelukkiger en beter mens maakt, is de wetenschap dat mijn boek van binnen nog brandschoon is. Want een douchebak vol chaos... wie krijg er geen hartkloppingen van? Bovendien: je moet een proces als dit ook niet overdrijven. Douchen met een onbevlekt boek is een veilige eerste stap. Toch?

Boek krijgt van mij een lekkere zeepbeurt!

Alle begin is moeilijk

2010-01-13T20:43:00.000+01:00

Goed.

We zaten dus in de kroeg.

Daar ontstaan, tenslotte, de beste ideeën.

In welke volgorde zouden we het boek slopen?

Netjes bij het begin beginnen?

Of lekker kriskras?

Inner critic alert! Expres heel rommelig willen doen.

De ontkenningsfase.

Nee, we zijn geen brave mutsen die niet durven.

Dat nooit!

Dan de beslissing.

Met ogen dicht de duim het werk laten doen.

En die pagina, die zou het worden.

Als ze dan stomtoevallig op volgorde zijn,

dan heeft het lot het zo bepaald.

Niet dat jullie denken dat wij zo van de orde zijn,

of van de opzettelijke wanorde.

Dingen zijn wat ze zijn.

Zonder oordeel.

Maar goed.

Deze pagina werd het.

Into the shower it is.

Maar: als de pagina's nou zo gebubbeld raken,

dat we er niet meer op kunnen kliederen?

Nee, nee, nee.

Fout, fout.

Die innerlijke criticus is nog best een nasty motherfucker.

Eens kijken of we hem in de douche kunnen verzuipen.

Kotsen

2010-01-11T18:34:00.000+01:00

Boek slopen. Wie verzint het? Maar goed, we gaan het doen. Bedacht in de kroeg natuurlijk. Cocktail erbij en constateren dat het al veuls te lang geleden is dat we samen een projectje hebben gedaan. Wordt weer eens tijd, vonden we. Vandaar: boek slopen. Prima.

Is goed voor ons. Voor onze verpeste geest. Altijd in het gareel is maar niks. Je kunt beter eens lekker ordinair los gaan op iets. Mannen hebben we al gehad, dus nu: boek. Logische stap.

Boek wordt onze uitlaatklep. Hameren, kotsen, kliederen en prikken, het mag allemaal in boek. Fijn, want bij man mag dat niet...